EXPOSITIE BEELDEN VAN BEN KONING IN VERPLEEGHUIS KALORAMA

 

1 FEBR – 31 MRT 2008


Ben Koning (1940) begon zo’n achttien jaar geleden met beeldhouwen en volgde sindsdien verschillende opleidingen op dat terrein. De aard en structuur van de materialen waarmee hij werkt zijn voor hem essentieel. Hij moet er aan zitten: net zo lang hakken, vijlen, schaven en schuren tot een bevredigend resultaat is bereikt. Hij werkt zowel figuratief als abstract in steen, hout, klei en gips, hij zit niet aan één soort materiaal gebakken.  

 

Als hij in een museum of beeldentuin beelden bekijkt wil hij er altijd (stiekem) aanzitten. Volgens hem zijn beelden zowel om naar te kijken als om aan te raken: het ruwe of gladde van het oppervlak, de koude of warmte van het materiaal, de lijnen en de vormen; dat moet je eigenlijk allemaal ook voelen. Hij hoopt dan ook dat kijkers naar zijn beelden ook hun handen durven te gebruiken, de (meeste) beelden kunnen er tegen.

 

Ben Koning woont in Bussum en was vroeger werkzaam in de sector zorg en welzijn.

Informatie:                    Gooibergstraat 15

                                   1406 SK Bussum

                                   035 6913054

                                   toosp.benk@12move.nl

VOELEXPOSITIE IN HET CENTRUM VOOR DOOFBLINDEN in verpleeghuis KALORAMA

T/M EIND FEBRUARI 2008

Met de expositie “Verborgen gedichten” in het Centrum voor Doofblinden
laat Vera Ros haar werk zien aan een bijzondere groep mensen. Een groep
in onze samenleving die ze normaalgesproken niet op haar exposities
ontmoet. Deze mensen ervaren de wereld anders, omdat ze andere zintuigen
gebruiken en de wereld op een ander manier beleven. Vera is blij dat ze
haar werk kan laten zien èn voelen aan alle mensen, ongeacht met welke
zintuigen ze hun eigen ervaringen opdoen.

Deze “verborgen gedichten” zijn voelschilderijen waarin ze eigen
gedichten in braille heeft verwerkt. Het brailleschrift ofwel witschrift
fascineert haar. Door het reliëf vind ze brailleteksten net
voelschilderijen. Zelf kan ze geen braille lezen. Met de systematiek van
zes punten per teken kun je alle letters en cijfers maken, maar niet
zoiets als een handtekening zetten. Een blinde schrijft zijn braille met
een machine. Vera Ros heeft deze gedichten getimmerd en geschilderd. Op
de achterkant heeft ze de “vertaling” geschreven in haar eigen handschrift.

Waarom publiceert ze haar gedichten niet? “Ik wilde mijn gedichten niet
in een boek of oplage publiceren, maar liever als unieke exemplaren
exposeren. Dat is omdat ik toch meer schilder dan schrijver ben. Ik
wilde ook lange tijd niet dat mijn gedichten gelezen werden, en toch
wilde ik ze wel laten zien. Ik bleef lang twijfelen, sommige gedichten
hadden wel drie jaar in de kast gelegen. Uit deze twijfel werd
uiteindelijk het idee voor deze voelschilderijen geboren. En nu laat ik
ze, verborgen in het braille en de verf, toch voorzichtig zien,” aldus
Vera Ros.

Daarnaast betekent voelen aan een schilderij voor Vera contact maken.
Tijdens het maken van schilderijen raakt ze haar eigen schilderijen
altijd aan. Voelen of de verf droog is of gewoon voelen hoe het
schilderij voelt. Die ervaring wil ze met deze “verborgen gedichten” ook
graag delen met de toeschouwer.

De expositie is te zien en te voelen in januari en februari 2008 in het
Centrum voor Doofblinden