Expositie van Marijke van Ewijk in Kalorama
“Zien als door een Caleidoscoop”

Kalorama
Marijke van Ewijk exposeert in Kalorama van 1 april t/m 29 mei in verpleegtehuis Kalorama.

Reizen rond de evenaar
Na haar studie aan de academie te Arnhem maakte Marijke van Ewijk hoofdzakelijk olieverfschilderijen, pastels en objecten.
Reizend door Azië en Zuid Amerika heeft ze veel nieuwe ideeën opgedaan; haar werk is er door geïnspireerd. Dagboeken met teksten en schetsen werkt ze uit in landschappen en portretten.
Door contrastrijk kleurgebruik en realistische vormen ontstaan de sfeer van het land. De oude, rijke cultuur van de Indianen is bijna geheel vernietigd door de Spanjaarden. Wat nog te zien is zijn fundamenten en enkele stenen bouwwerken. Wat Marijke van Ewijk destijds voelde werkt ze nu uit in beelden die deze emoties als “versteend ’weergeven.

Collage op houten panelen
De architectuur en levensstijl van andere culturen fascineren haar, vooral Mexico met zijn alomtegenwoordige religie en armoede. Herinneringen aan het zonlicht en kleurige taferelen spelen een grote rol bij het bepalen van de vormen en kleuren in haar werk.

Marijke van Ewijk gebruikt uiteenlopende materialen zoals hout, plastic, glitters, sieraden, beestjes, poppetjes, veren, stof, leer, enzovoort. Hiermee bouwt ze een landschap op een blanco houten paneel. Deze materialen zet ze vast met nietjes, spijkers en/of lijm. Als laatste handeling verft ze het geheel. Vooral heldere kleuren geven extra diepte en ruimte.

Marijke van Ewijk
Dobbelmannweg 5
6531KT Nijmegen
Tel 06-17598826
024-3541805

 

Expositie beelden An Kalthoff-Lackamp (1920-2007)

Van 2 april tot en met 31 mei zijn de beeldjes van An Kalthoff-Lackamp te zien in verpleegtehuis Kalorama.

An Kalthoff-Lackamp (1920-2007) is geboren in Oosterbeek waar zij samen met haar vier jaar oudere broer Wim opgroeide in een hecht gezin. In Oosterbeek doorliep ze de lagere school en aan de Rijks-HBS in Arnhem haalde ze haar HBS-B-diploma.
An bezat een onafhankelijke geest en al jong werd ze gedreven door het verlangen de wereld in trekken. Na de tweede wereldoorlog vertrok ze als medisch analiste naar Indonesië. Ze werkte op Bali en later op Sumatra waar ze een eigen lab kreeg. In Palembang ontmoette ze haar latere echtgenoot Herman die daar als vrijwillig militair ‘god en vaderland’ diende. Ze trouwden en keerden, gedwongen door de politieke situatie in Indonesië, terug naar Nederland. Vrij snel kwamen er vier dochters en conform de mores van de jaren vijftig waren het moederschap en het huishouden de taak van de vrouw.  Haar hart lag bij de opvoeding en ontwikkeling van haar dochters, het huishouden vond ze echter een noodzakelijk kwaad. Later zouden haar dochters, net als haar vijf kleindochters, een grote inspiratiebron worden voor haar beeldjes.

Eenmaal verhuisd naar Oosterhout (Noord-Brabant) kreeg ze meer tijd voor haar vele interesses en hobby’s. Bovendien ging ze bijlessen geven in wis-, natuur-, en scheikunde aan talloze leerlingen van de middelbare school waar haar man als leraar nederlands werkzaam was.
Als vurig pleitbezorgster van de emancipatie van de vrouw ontwikkelde ze de zgn. VOS-cursussen (vrouwen ontwikkelen de samenleving),gaf  ze lessen Nederlands aan allochtone vrouwen en nam ze plaats in diverse besturen. In Oosterhout heeft ze bijgedragen aan het ontstaan van ‘Cultureel centrum H19’, het hedendaagse ‘Centrum voor de Kunsten’ waar diverse cursussen op het gebied van dans, muziek, theater en beeldende kunst worden gegeven.
Haar grote maatschappelijke, politieke en culturele betrokkenheid combineerde ze met haar vele hobby’s en bezigheden zoals reizen, tennis, hockey, yoga, later golf, tuinieren, bridgen en lezen.

Maar haar grootste passie lag bij boetseren en beeldhouwen, een hobby waarin ze gedurende meer dan veertig jaar haar hele ziel en zaligheid heeft gelegd. Zonder enige onderbreking heeft ze decennia lang bij de ‘H19’ gewerkt aan wat een omvangrijke verzameling beelden zou worden. Aanvankelijk werkte ze onder leiding van een docente aan concrete opdrachten maar gaandeweg begon ze steeds meer haar eigen stijl te ontwikkelen. Ze werkte met diverse materialen zoals keramiek, klei en gips; later koos ze voornamelijk voor het werken met klei. Bleven haar eerdere werken meestal kleurloos, later werden ze vooral kleurrijk geglazuurd afgewerkt. Vooral in het begin liet ze zich inspireren door vormen die wat minder techniek vereisten zoals haar eerste beeldje van het eendje en de wat latere zwaan laten zien.
Toen ze de driedimensionale technieken wat beter onder de knie kreeg stapte ze over op moeilijker werk dat zelden abstract en vrijwel altijd figuratief van aard is. In die tijd werd vooral ‘de mens’ in zijn vele verschijningsvormen haar inspiratiebron en putte ze vaak uit haar persoonlijke belevingswereld. Zo diende haar oudste dochter Marianne als voorbeeld bij het beeld ‘kindje in de kinderstoel’ en is het ‘meisje met de paardestaart’ geïnspireerd op haar tweede dochter Jacqueline. Het beeldje van het ‘meisje met moeder op de bank’ laat haarzelf zien als moeder met haar jongste dochter Leonie. En het beeldje ‘kindjes in bad’, medegeïnspireerd op de tekeningen van Fiep Westendorp in Pluk van de Petteflet, laat nog de pret zien van het vroegere ritueel van het met zijn allen samen in bad gaan. Ook meestal fictieve figuren uit de wereld om haar heen kregen gestalte in haar beeldjes. Zo laat ze een geheel eigen interpretatie zien van de stripfiguur ‘Bianca Castafiore en haar pianist’ uit Kuifje en het ingetogen vrouwenfiguurtje ‘Eline Vere’ uit het gelijknamige boek van Louis Couperus is haar eigen verbeelding van dit romanpersonage.
Wat later stapte ze over op gaandeweg groter wordende beeldengroepen. Veel ‘koppeltjes’ begon ze te maken zoals het liefdevolle ‘ouder echtpaar’ en het poëtische en ranke ‘de omhelzing’ maar ook de ‘dirigent en zijn muze’ en ‘de jolige pianist’ met zijn instrument vallen in deze categorie. Een van haar grootste en tevens laatste werken is het geanimeerde en kleurrijke ‘banket’ waar de bourgondische levenslust vanaf straalt. Tekenend voor het werk van An Lackamp zijn een groot gevoel voor humor gecombineerd met liefde voor de mens in al zijn verschijningsvormen en een optimistische levensinstelling. In september vorig jaar overleed An Lackamp op bijna 87-jarige leeftijd na een welbesteed leven.
Daarvan is deze selectie van het door haar gemaakte werk de sprekende getuigenis.