Expositie schilderijen Hilly Withaar en beelden van Esther Oelen in verpleegtehuis Kalorama.

Van 1 juni tot en met eind juli zijn in Kalorama de schilderijen van Hilly Withaar en de beelden van Esther Oelen te zien.

Hilly Withaar en haar schilderkunst

In haar  werk probeert Hilly te verbeelden wat ze in haar directe omgeving ervaart en waarneemt. De mens heeft daar in het verleden meestal centraal gestaan, maar de laatste jaren hebben ook dieren, bloemen en voorwerpen tot inspiratiebron gediend.


Hilly is opgegroeid op een veehouderij in Ommen. Aan het leven op een boerderij heeft ze veel plezier beleefd. Ook al koos ze ervoor om al op jonge leeftijd in de stad te gaan wonen. Het schilderen van de koeien die op deze expositie te zien zijn lag voor haar dan ook voor de hand.
Ze probeert in haar schilderwerk een zekere openheid te bewaren in de hoop dat de kijker voldoende ruimte ervaart zich te verbinden met het schilderij en zich uitgedaagd voelt zijn en haar eigen verhaal erbij te beleven. Kunst moet je ondergaan en niet  willen beheersen. Expressie kunnen geven aan wat niet met woorden is te vatten is van groot belang vindt ze, in een samenleving waar we overspoeld worden door een hoeveelheid van informatie.
Schilderen is voor haar een avontuur. Een zoektocht naar een beeld, waarin kleur, compositie en licht een krachtmeting  aangaan. Het uiteindelijke beeld laat zich “afkijken” zoals Karel Appel zei.
Haar opleiding heeft ze gedeeltelijk genoten op de AKI (Academie voor Kunst en Industrie tegenwoordig ARTEZ) en op de vrije academies in Amsterdam en Nijmegen.

Esther Oelen en haar beelden

Na de opleiding Creatieve Therapie is Esther begonnen met beeldhouwen. De steensoorten waarmee zij werkt zijn Serpentijn en Albast. Albast is vaak enigszins doorschijnend en fraai geaderd. Serpentijn bestaat in diverse kleuren en hardheden.
                                             
Het typerende voor beeldhouwen is dat delen van de steen worden weggehakt. Dit in tegenstelling tot veel technieken waarbij je juist materiaal toevoegt en dus opbouwend bezig bent. Door het hakken verliest de steen zijn mooie schil en wordt volkomen grijs. Wanneer je begint te hakken in de mooie steen die je hebt uitgekozen kan dat lastig zijn. Maar uiteindelijk ontdekte Esther dat beeldhouwen en juist het weghakken heel bevrijdend kan werken.  

Wanneer ze start met een nieuwe steen laat ze zich inspireren door de steen en maakt in grote lijnen een keuze voor een bepaalde sfeer of beweging. Als beeldhouwer merk je al gauw dat je het niet altijd voor het zeggen hebt. Een steen heeft breuklijnen, daardoor kan er een stuk afbreken. Dit is soms confronterend. Maar het kan juist ook openheid creëren en kan Esther nieuwe dingen laten ontdekken. Veel kijken, afstand nemen en reageren op wat er gebeurt in de steen en dat combineren met haar plannen is de basis. Deze samenwerking met en afstemming op de steen maakt voor haar beeldhouwen tot een spannende uitdaging. Na het hak- en vijlproces volgt het polijsten. Dan komen de kleur en de tekening van de steen tevoorschijn; dit is altijd weer een geweldige verassing.